Elsker dig for evigt

Horfði á aðra Dogme mynd um daginn til að kynna mér þetta aðeins betur. Elskar dig for evigt varð fyrir valinu og er hún Dogme mynd númer 28. Hún er frá árinu 2002 og Susanne Bier leikstýrði henni. Þetta er með frægari Dogme myndum sem hefur verið gerð og varð mjög vinsæl í Danmörku. Myndin gerist í Kaupmannahöfn og eins og allar Dogme myndir, í nútíð. Læknirinn Niels (Mads Mikkelsen) er giftur Mariu(Paprika Steen) og eiga þau 3 börn saman. Cecilie(Sonja Richter) er unnusta Joachims(Nicholaj Lie Kaas) og eru þau að fara gifta sig. Þegar Jaochim, sem ætlar í skíðaferð, er nýbúinn að kveðja Cecilie lendir hann í bílslysi. Maria keyrir á hann og hann er fluttur á spítalann. Þegar komið er á spítalann tekur maður Mariu, Niels sem vinnur á spítalanum á móti Joachim. Joachim vaknar daginn og þá kemur í ljós að hann er lamaður fyrir neðan háls. Reiðin hjá Joachim byggist hratt upp og neitar að þiggja hjálp frá Cecilie og segir að hann vilji ekki að hennar líf endi líka eins og hans. Maria er algjörlega í rusli eftir þetta en Niels reynir að hugga hana og biður Cecilie hjálp sína og segir henni að hringja í sig ef það er eitthvað sem henni vantar. Cecilie reynir allt sem hún getur til að ná til Joachims en hann talar ekki við hana og biður læknana um að leyfa henni ekki að heimsækja sig á spítalann. Cecilie byrjar að hringja í Niels og leita eftir huggun hjá honum. Þau byrja að hittast og eitt leiðir af öðru þangað til að lokum verða þau ástfangin. Neils heldur því framhjá konunni sinni og að lokum þarf hann að velja á milli fjölskyldu sinnar
og Cecilie. Sektarkennd er mjög áberandi í þessari mynd. Maria kennir sér um að hafa keyrt á Joachim, Niels er fullur sektarkenndar því hann er að ljúga af fjölskyldunni sinni og Cecilie því hún er að eyðileggja fjölskyldu og halda framhjá kærastanum sínum.

Þrátt fyrir að Nicholaj er ekki beint með stærsta hlutverkið og þarf ekki að hreyfa sig mikið þá er hann mjög góður í myndinni. Hann leikur þetta mjög vel og fær samúð manns en maður verður líka pirraður á honum. Mads Mikkelsen er ekki með einhvern stórleik í þessari mynd en mér fannst samt allir leikararnir skila sínu ágætlega.
Mér fannst ég taka minna eftir því í þessari mynd að myndavélin er ekki á fæti heldur er haldið á henni miðað við í Festen. Lýsingin var heldur ekkert athugunarverð og að mörgu leiti virkaði þessi mynd bara eins og venjuleg mynd en ekki Dogma mynd. Eina sem ég tók eftir var að það hefði mátt vera tónlist á sumum stöðum sem ekkert er hægt að hafa tónlist út af Dogme. Reyndar var Cecilie þrisvar í myndinni að hlusta á tónlist og þá kom hún inn eins og hún væri dubbuð inn, sem ég hélt að mætti ekki. Það hefði líka alveg mátt sleppa þessari tónlist því hún var virkilega leiðinleg og passaði bara ekkert inní senurnar, gerði myndina bara langdregna.

Titillinn er samt frekar athyglisverður og kaldhæðinn. Elsker dig for evigt þýðir Elska þig að eilífu, sem er loforð sem enginn veit hvort hann getur haldið. Maður veit ekkert hvað gerist í framtíðinni. Cecilie hafði lofað Joachim að elska hana að eilífu áður en hann lenti í slysinu en þau hættu saman og Niels hafði lofa konunni sinni að elska hana en hann varð ástfanginn af annarri konu.
Myndin í heild sinni er kannski ekkert mikil skemmtun en mjög góð engu að síður. Hún var svolítið fyrirsjáanleg og svo það asnalegasta við þetta er að á hulstrinu er Cecilie og Niels að kyssast þannig að ég vissi að þau myndu vera eitthvað saman í myndinni. Myndin lætur mann samt hugsa svolítið um lífið og að það getur skyndilega horfið frá manni. En eins og ég sagði, stundum frekar langdregin og ég myndi ekki nenna að horfa á hana aftur en ég mæli samt engu að síður með henni.

Jóhannes

Okei í tilefni af mánaðarmótum kemur blogg hérna inn.


Fór á Jóhannes eins og flest allir og fannst það bara ágæt skemmtun. Þetta er alveg ekta Ladda mynd og hann fellur vel inní hlutverkið sem Jóhannes. Skil vel þegar Þorsteinn Gunnar sagði að þeir höfðu viljað Ladda í hlutverkið, ekki bara til að selja fleiri miða heldur passar hann vel í hlutverkið. Eins og ég sagði áðan var þetta ágæt skemmtun ef maður var kannski ekki að pæla í smáatriðunum. Samtölin voru oft frekar kjánalegt og söguþráðurinn ekkert svakalega góður en hugmyndin var skemmtileg. Svolítil klisja, allt sem getur farið úrskeiðis fer úrskeiðis en það er líka oft fyndið.
Get ekki sagt að ég hafi verið sátt með alla leikarana. Unnur Birna er auðvitað nafn og selur örugglega nokkra miða, en hún kann ekki að leika af mínu mati. Man fyrir 5 árum fór ég á menntaskólaleikrit með henni og þá kunni hún ekki að leika of mér finnst það lítið breytt núna. Hún hefur örugglega ekki lagt eins mikinn metnað í vinnuna eins og t.d. Stefán Karl, því mjög margar setningarnar hennar eru stirðar og líklega lesnar beint uppúr handritinu. Stefán Karl stendur alveg uppúr af leikarahópnum og heldur t.d. alveg slagsmála senunni uppi að mínu mati. Það kom mér þess vegna ekkert á óvart að hann hafi verið sá sem lagði mestu vinnuna við persónu sköpun og pælingar um karakterinn sinn.
Mér fannst nokkuð gott hjá Þorsteini að viðurkenna bara mistökin sín og segja að hann væri sammála þegar við bentum á galla myndarinnar. Þetta atriði þegar Laddi var í rútunni var alltof langt og það hefði bara verið asnalegt að neita því, rigningin klikkaði eitthvað og hann viðurkenndi það alveg og svo reyndi hann að útskýra sumt eins og klippinguna í flóttanum.
Margt af þessu sem mér fannst asnalegt beint eftir myndina gat Þorsteinn útskýrt með að það þurfti að klippa atriðið út úr myndinni. T.d.endirinn á bílferð Ladda og Unnar varð bara svona samantekt af öllu því sem þau hefðu talað um í u.m.b. 30 mínútur og ástæðan fyrir því að Laddi keypti sér fáránlega mikið að borða í sjoppunni kom bara eiginlega ekkert fram.
En það er hægt að benda á fullt af fleiri hlutum sem betur mátti fara, en það er samt ekkert endilega nauðsynlegt. Myndin hefur vissan blæ yfir sér. Hún var gerð á stuttum tíma og með lítið fjármagn en mér finnst hún virka svona eins og hún er. Minnir mig á gamlar íslenskar bíómyndir eins og Stellu í orlofi eða eitthvað svipað, sem er kannski bara ágætt.

Festen

Ég ætlaði að skrifa um Chinatown en er ekki enn búin að horfa á hana alla svo ég bloggaði um mynd sem heitir Festen en Chinatown kemur á morgun!
Ég ætla að fjalla um myndina Festen sem er dönsk mynd frá árinu 1998. Þessi mynd er svokölluð Dogme mynd og er hún sú fyrsta í röðinni. Dogme 95 er samningur sem nokkrir leikstjórar hafa skrifað undir og átti hann að færa áherslu frá tæknibrellum og sviðsmyndum og meira í átt að sögunni sjálfri. Upphafsmenn þessa samnings er enginn annar en Lars Von Trier og leikstjórinn Thomas Vinterberg. Í samningnum felst að leikstjórinn sem ætlar að gera Dogme mynd þarf að tilkynna að hann ætli að gera hana áður en tökur hefjast. Myndin þarf svo að fylgja reglunum sem kallast kyskhedslöfte. Í reglunum felst að það er bannað að nota aukaútbúnað , allt verður að vera á staðnum fyrir fram, eins og ef senan er tekin í hótelherberginu verður hótelherbergið að vera þannig fyrirfram. Reglurnar banna að lýsa myndina aukalega nema með einum lampa á myndavélina, það er bannað að bæta við tónlist undir myndina, ef það er tónlist er hún tekin upp á sama tíma og búningar eru bannaðir. Það sem þó einkennir myndirnar mest er að það er bannað að nota myndavéla stand eða leggja hana niður svo það þarf alltaf að halda á henni. Allt það sem er gerist í myndinni verður að vera í nútíð og allt í myndinni verður að gerast svo það er ekki hægt að hafa morð eða eitthvað ónáttúrulegt. Svo skil ég ekki eina regluna alveg en það má ekki nefna leikstjórann.

Fyrsta Dogmemyndin er Festen og er leikstýrt af frumkvöðlinum Thomas Vinterberg. Hún hefur unið til fjölda verðlauna og tilnefnd til m.a. BAFTA og Golden Globe. Hún gerist öll í veislu sem haldin er í tilefni af 60 ára afmæli Helge sem leikinn af Henning Moritzen. Fjölskyldu og vinum er boðið í hótelið sem Helge og konan hans eiga. Börnin þeirra þrjú koma öll i veisluna en þau eru öll flutt af heiman. Það kemur smám saman í ljós að nýverið hafði systir þeirra, sem var jafnframt tvíburasystir Christian (Ulick Thomsen), framið sjálfsmorð. Systkinin eru ólík og þá sérstaklega yngri bróðurinn Michael (Thomas Bo Larsen) sem er óþroskaður og stundum eins og ofvirkt barn. Hin tvö, Christian og Helene(Paprika Steen) eru frekar hógvær en Christian er miklu hlédrægari. Rétt fyrir veisluna fer Helene inní herbergið þar sem systir þeirra átti að hafa framið sjálfsmorðið og finnur bréf frá systur sinni sem segir hver sjálfsmorðsástæða hennar var og afhjúpar dimmt leyndarmál í fjölskyldunni. Þetta leyndarmál er uppljóstrað í veislunni þar sem flestir kjósa að trúa því ekki.
Myndin er virkilega góð og fjallar um alvarlegt vandamál. Hún fær mann til að hugsa hvað maður myndi gera ef maður myndi lenda í svona aðstæðum eða hversu vandræðalegt það hlýtur að vera. Gestirnir láta þetta allir svona renna framhjá sér því enginn vill eyðileggja þessa fínu veislu. Í staðinn fara allir í afneitun og láta eins og ekkert hafi í skorist. Leikararnir eru mjög sannfærandi í sínum hlutverkum en sá sem mér fannst standa sig best var Thomas Bo Larsen. Hann var mjög pirrandi karakter sem fer örugglega í taugarnar á öllum og náði hann því mjög vel.
Þessi Dogme mynd fylgir reglunum svo það er alltaf haldið á tökuvélinni sem gerir þetta svolítið raunverulegra en aðrar myndir. En þrátt fyrir að það var haldið á tökuvélunum var það samt ekkert of truflandi. Atriði eins og þegar Christian er í skóginum eru mjög dimm en það er eflaust vegna þess að það á að vera um kvöld og það má ekkert stilla ljósin. Það var kannski það eina sem truflaði eitthvað.
Það sem ég fór mest að spá í eftir myndina er t.d. atriðið þar sem Christian á að vera orðinn drukkinn hvort hann sé það í raun og veru því allt það sem sést á filmunni er í alvöru og þess vegna ætti rauðvínið sem hann var að drekka að vera alvöru rauðvín og þegar Michael sefur hjá konunni sinni, hvort að þau þurftu að sofa saman í alvöru?!
Allavega er Dogme stíllinn mjög skemmtilegur og breytir svolítið til. Mæli með Dogme myndunum þær eru ekkert allar danskar og það er meira segja búið að gera dogme mynd á ensku um Festen, eða The Celebration, ég hef samt ekki séð hana..

RIFF

Ég fór á 8 myndir á RIFF og hér er listinn minn:

1. One flew over the Cuckoo's nest
2. Mommy is at the hairdresser
3. Rocky Horror Pictureshow
4. Dogtooth
5. Prodigal sons
6. I killed my mother
7. Red race
8. With eyes wide open

Ég var búin að sjá Rocky Horror Pictureshow og vissi ekki alveg hvar ég átti að setja hana inní, þótt hún sé ein af uppáhalds myndunum mínum þá fannst mér auðvitað skemmtilegra að sjá nýjar myndir. Eftir bæði Cuckoo's nest og Prodigal sons var Q and A sem var líka áhugavert. Ég ætla að skrifa hér um bestu myndina, að mínu mati, sem ég sá á hátíðinni.


One flew over the Cuckoo's nest er mynd frá árinu 1975 frá leikstjóranum Milas Forman. Áður en hann leikstýrði þessari mynd hafði hann leikstýrt fjölda annarra en samt engin sem ég kannast við. Eftir hana hins vegar hefur hann sent frá sér myndir eins og People vs. Larry Flynt, Man on the Moon, Hair og Amadeus sem líka var sýnd á hátíðinni.

Myndin fjallar um Patrick McMurphy sem leikinn er af Jack Nicholson. McMurphy þykist vera geðveikur til að komast hjá því að fara í fangelsi. Hann reynir að koma sér í hvert klandrið á fætur öðrum og dregur klikkhausana á deildinni með sér í það. Þegar honum tekst loksins að sleppa við fangelsið uppgvötar hann það að vistin á geðspítalanum verður ekki eins stutt og fangavistin sem hann átti yfir höfði sér. Þá hefst flóttinn.
Mér fannst frábært að heyra Forman tala um myndina eftir á. Áhugavert að heyra að hann myndi enn þá eftir 34 ár ekki breyta neinu í myndinni og stendur enn við hana. Kannski ekki furða, myndin er algjör snilld og vann 5 óskarsverðlaun! Það var lögð mikil undirbúningsvinna í þessa mynd eins og hann sagði. Það er líka margt mjög sniðugt sem hann gerði eins og þegar hópasenurnar með spjallhópinn á deildinni eru teknar þá hafði Forman myndavél á öllum allan tíman svo leikararnir væru í karakter allan tímann. Þetta fannst mér skila sér mjög vel enda verulega fyndnir karakterar í myndinni. Myndatakan er líka mjög vel gerð og nær vel andrúmsloftinu á þessari lokuðu deild. Myndin er meira að segja tekin upp á alvöru geðspítala og sjúklingarnir sem þar voru eru stadistar meira að segja!! Að hafa alla myndina innan veggja deildarinnar (fyrir utan reyndar bátasenuna) lætur það líka verða þeim mun magnaðara þegar indíáninn/Höfðinginn sleppur út í lokin.
Ég fór á myndina, vitandi það að hún hefði unnið til allra þessa verðlauna og með frekar háar væntingar og hún stóðst þær allar. Jack er með sannkallaðan stjörnuleik í þessari mynd. Forman hafði líka orð á því að hann væri hin mesti atvinnumaður og tæki starfinu sínu með mikilli alvöru. Hann sannfærði mig allavega að hann væri létt geggjaður. Höfðinginn er samt algjör snilld. Þykjast vera mállaus og heyrnalaus eða heimskur er mjög fyndið og ég held ég hafi grenjað úr hlátri þegar hann körfuboltaleikurinn var. Hjúkrunarkonan á líka hrós skilið. Hún er leikin af Louise Fletcher sem ég kannast ekkert við. Mér fannst persónan hennar svo góð því hún var ekki þessi tíbýska feita öskrandi gribba sem enginn þolir í myndum heldur lítur hún vel út og heldur ró sinni, sem gerir hana bara meira scary og kalda. Aðrir leikarar eru kunnug andlit núna en þetta var meðal fyrstu myndum þeirra Danny Devito, Christopher Lloyd og Brad Dourif.
Ég mæli eindregið með þessari mynd fyrir þá sem ekki hafa séð hana. Ég veit allavega að ég ætla einhvern tíman að lesa bókina sem myndin er byggð á en hún er skrifuð frá sjónarhorni Höfðingjans, sem hljómar frekar nett.

Topp 10

Okei ég gat ekki sett þetta í svona sérstaka röð þannig að ég valdi bara topp 10 myndir, ekki í neinni spes röð! Sorry hvað þetta kemur seint..

Allavega hér er listinn:


Schindler‘s list(1993) . Þessi mynd frá Steven Spielberg hefur að mínu mati fengið verðskuldaða athygli. Á öllum listum yfir myndir sem allir þurfa að sjá eða topp 100 listum er Schindler‘s list nánast undantekningalaust ofarlega.
Myndin fjallar um Oskar Schindler og gerist í seinni heimstyrjöldinni. Við könnumst flest við söguna, Oskar fær gyðinga til að vinna fyrir sig sem ódýrt vinnuafl í verksmiðjunni sinni. Hann kemst að því að fyrir Gyðingunum er vinnan þeirra það sem bjargar þeim.
Myndin er svart/hvít sem minnir á að við erum að horfa á sögu frá þessum tíma. Þrátt fyrir að myndin er löng skilur hún engan eftir ósnortinn. Þetta er mynd sem maður gleymir aldrei, hún minnir okkur á hvað gerðist, minnir okkur á þá sem dóu af ástæðulausu og á þá sem reyndu að bjarga þeim.
Liam Neeson sem Oskar Schindler og Ben Kingsley sem leikur gyðing , sína báðir stjörnuleik í þessari mynd en sá sem mér finnst standa uppúr er Ralph Fiennes sem leikur nasistann Amon Goeth.
Enn og aftur, mynd sem allir ættu að sjá og hlýtur að teljast ein besta mynd sem hefur verið gerð.

Sponge Bob SquarePants the movie(2005).Þessi kjánalega, einfalda og fyndna teiknimynd fær mig til að hlæja í hvert skipti sem ég sé hana. Hún er um svampinn, Sponge Bob, og besta vin hans Patrick. Þeir leggja upp í leiðangur til að endurheimta kórónu Neptúnus konungs. Á leið sinni sigrast þeir á ýmsum hættum og verða, eins og af eigin sögn, að karlmönnum.
Myndin er byggð á þáttunum Sponge Bob sem komu fyrst út 1999 og gefur myndin þeim ekkert eftir. Nú hafa verið gefnar út tvær aðrar myndir um þessa frábæru persónu og vini hans. Nickeloden framleiða þættina sem eru afar súrir og steiktir sem mér finnst munurinn á teiknimyndunum frá t.d. Pixar. Þótt svo að bæði þættirnir og myndirnar eru gerð fyrir börn þá er húmorinn svo kjánalegur og gegn súr að maður getur ekki annað en hlegið! Kannski er þetta einhver einkahúmor hjá mér en þessi hugmynd, um að gera teiknimynd um svampdýr og besta vin hans sem er krossfiskur, láta hann búa á hafsbotni í ananas og vinna á hamborgarastað hlýtur að teljast gott ímyndunarafl.


Anchorman the legend of Ron Burgundy. (2004) Hún er örugglega ein fyndnasta grínmynd sem ég hef séð. Hún fjallar um sjálfselska fréttamanninn á channel 4, Ron Burgundy (Will Ferrell) og fréttaliðið hans. Myndin á að gerast á sjöunda áratugnum þegar karlrembur eins og Burgundy eiga ennþá erfitt með að sætta sig við að konur geta unnið mikilvæg störf líka. Þá kemur til sögunnar Veronica Corningstone (Christina Applegate) sem tekur við sem aðstoðarþulur. En það er ekki söguþráðurinn sem skiptir öllu máli í þessari mynd. Anchorman er frekar súr mynd með litlum söguþræði en það sem gerir hana svona góða eru persónurnar sem eru í henni. Steve Carell lék veðurfréttamanninn Brick og setti örugglega nýtt met fyrir steiktan karakter, en fast á eftir honum fylgja svo hinir í fréttateiminu. Svo má ekki gleyma öllum þeim ágætu leikurum eins og Seth Rogen, Ben Stiller, Jack Black, Vince Vaughn og Luke Wilson sem skjóta upp kollinum þarna inná milli, sumir í kannski 10 sekúndur.
En þrátt fyrir að söguþráðurinn er ekki mikill eru sum atriðin eru svo kostuleg eins og t.d. þegar þeir syngja Afternoon Delight, slagsmálaatriðið, flautusóló frá Burgundy og þegar hundinum var fleygt fram af brú. Hvert gullkornið á fætur öðru kemur og quote-in eru alltof mörg. Þetta og svo margt annað við þessa mynd gerir hana að þessari fyndnu, útúr steiktu og nett geggjuðu mynd sem hún er!!

Nightmare before Christmas (1993)er söngleikja teiknimynd eftir Tim Burton. Hún fjallar um Jack the Pumpkin king sem býr í Halloween heimi. Í þessum heimi er allt skuggalegt og ógeðslegt. Hann finnur heim sem er öfugt við þann sem hann þekkir, Jólaheiminn. Jack er staðráðinn í því að hann geti haldið jólin betur en þau eru nú þegar og rænir jólasveininum. Inní þetta fléttast svo ástarsaga milli Jack og tuskubrúðu. Þetta er líka teiknimynd sem er ólík myndunum frá Pixar. Hún er ekki kæfð með boðskap og höfðar ekki endilega til barna. Lögin í myndinni eru algjör snilld og söguþráðurinn fyndinn. Mér finnst þessi Tim Burton teiknimynd mun betri en Corpses Bride sem þó er ágæt.
En fyrir mér kemst ég ekki í jólaskapið nema ég sé búin að horfa á Nightmare before Christmas.

Clueless (1995)Þetta er frekar basic fyrir stelpur. Við höfum flest allar einhverja chick-flick mynd sem við getum horft á
aftur og aftur. Málið með Clueless er að hún er ekki bara einhver chick-flick, hún er skilgreiningin á hvað chick- flick mynd er!
Hún fjallar um ofdekruðu stelpuna Cher (Alice Silverstone) sem er í menntaskóla og vini hennar. Hún hjálpar nýju stelpunni(Brittany Murphy) í skólanum til að verða vinsæl sem snýr svo baki við Cher. Ótrúlegt! Þetta hljómar auðvitað eins og hver önnur drama sería um menntaskólakrakka eins og 90210 en Clueless er uppá einhverju efra stig. Ég get rétt ímyndað mér hversu mörgum stelpum hefur dreymt um að eiga fataskápinn hennar, bílinn hennar og búa í húsinu hennar. Silverstone passar frábærlega í þetta hlutverk en besti karakterinn að mínu mati er besta vinkona hennar Dee, sem leikin er af Stacey Dash. Ég hef aldrei séð Dash leika í annarri mynd, kannski er hún ekkert svakalega góður leikari en hún virkaði allavega vel í þessari mynd. Allavega..
Þessa mynd get ég séð aftur og aftur og ég er ekki sú eina!





Edward Scissorshands (1990) er önnur mynd á listanum mínum frá Tim Burton. Myndin gerist í einhvers konar fullkomnu úthverfi sem hann skapar svo snilldarlega. Hún er um næstum-tilbúnu uppfinninguna, Edward(Johnny Depp). Hann er manneskja sem var búinn til af uppfinningamanni sem deyr áður en hann nær að klára hann svo, eins og titillinn segir, í stað handa hefur hann skæri. Hann býr einn í skuggalegum kastala, sem er öðruvísi en fullkomni bærinn sem hann stendur við, þar til kona að nafni Peg, sem selur snyrtivörur, finnur hann. Hún býður hann velkominn inná heimilið sitt og í fyrstu taka allir vel á móti honum. Hann byrjar að klippa runna og hár hjá fólkinu í bænum þar til allt fer á annan veg. Edward verður ástfanginn af dóttur Peg, Kim sem er sú eina sem stendur með honum í gegnum allt.
Ég held þetta sé fyrsta myndin sem ég tók eftir því að myndatakan skiptir virkilega máli. Sjónarhornin eru oft frábær og tónlistin bætir þetta bara upp. T.d. atriðið þegar hann býr til snjóinn er svo sætt og hugljúft, og þar fangar tónlistin akkurat rétta stemningu.
Leikararnir eiga stórt hrós skilið fyrir þessa mynd. Tengslin milli persónanna og stemmningin sem myndast í þessari mynd er ótrúleg. Þessi heimur sem myndin á að gerast í er eins og bandarískt úthverfi í öfgakenndri mynd, og andstæðan við þar er svo kastalinn sem Edward bjó í. Algjörar andstæður eins og svo oft áður í myndum frá Burton, drungalegt og hlýtt, ljúft og grimmt og alsæll og hlédrægur.
En þó svo að Edward búi í þessum drungalega kastala hefur maður alltaf samúð með honum, því eina sem hann vill gera er að passa inní samfélagið.. og er það ekki það sem við öll viljum!

Little miss Shunshine(2006). Þegar ég horfði á þessa mynd fyrst hafði ég svo miklar væntingar til hennar. Hún hefði fengið frábæra dóma og allir voru að tala um hana. Ég horfði á hana í frekar fýldu skapi því mér var sagt að hún væri ótrúlega fyndin og sæt en þegar ég horfði á hana fannst mér hún ömurleg. Þetta var allavega það fyrsta sem mér datt í hug þegar hún kláraðist.
Eftir því sem leið á myndina fannst mér hún sorglegri og sorglegri, frændinn er þunglyndur, pabbinn er svikinn, bróðirinn missir af draumnum sínum, afinn er heróín sjúklingur og litla stelpan vinnur ekki keppnina! En svo horfði ég á hana í annað sinn og sá hversu gaman maður hafði af henni. Allir þessir hlutir skapa persónurnar sem eru í myndinni og gerir hana fyndna. Þessi óútreiknanlega mynd um þessa einstaklega óheppnu fjölskyldu fær mann til að hlæja og gráta á sama tíma. Hún er keyrð áfram á fáránlega góðum karakterum og ekkert atriði í myndinni er tilgangslaust. Hún er frekar súr og fjallar um ansi jarðbundna hluti en svo gerist eitthvað svo kjánalegt eins og að geyma afann í skottinu eða bara þegar pabbinn var almennt að tala þá getur maður ekkert annað en bara horft á með öðru auga, það er bara of vandræðalegt! Það er samt það sem gerir hana svo skemmtilega, að hún sé ekki með þennan tíbýska ameríska endi og svo eitt af því besta við þessa mynd er að hún nær einhvern veginn að forðast allar klisjur þó svo að söguþráðurinn er einfaldur.
Hin 7 ára gamla Olive(Abigail Breslin) fær að taka þátt í fegurðarsamkeppninni, Little Miss Sunshine, en til þess þarf slitrótta fjölskyldan hennar að koma sér saman og ferðast til Redondo Beach, CA. Þegar þeim loks tekst að komast á áfangastað verður myndin bara betri því þegar Olive stígur á svið er ekki annað hægt en að grenja úr hlátri.
Þessi ótúrlega fjölbreytti leikarahópur smellpassar saman í myndinni en stjarna myndarinnar er tvímannalaust, Abigail Breslin. Hún fer á kostum sem hin saklausa Olive.


Slumdog Millionaire (2008) þessi óskarverðlauna mynd fjallar um Indverjann Jamal sem tekur þátt í Viltu vinna miljón þættinum í Indlandi. Hann kemst í stólinn og kemur öllu á óvart með hversu langt hann kemst. Eftir nokkrar spurningar er þátturinn búinn og hlé er tekið. Hann er leiddur inn í yfirheyrslu herbergi þar sem hann er barinn og sakaður um svindl. Jamal fer að útskýra hvers vegna hann vissi svörin og maður er leiddur í gegnum ævi hans í fátækrahverfunum í Mumbai. Sagan sýnir mjög vel hversu ólíkur Vestræni heimurinn og hverfið í Mumbai. Hún fjallar líka um þennan strák sem tapar öllu, fjölskyldu, heimili og stelpunni sem gerir hana átakanlegt og svolítið óhugnanlega. Getur verið oft erfitt að sjá svona mikla fátækt og hversu erfitt krakkarnir hafa það þarna. Mér finnst hún mjög vel tekin og ná vel til manns, mjög raunverulegt.

Tónlistin í myndinni er hreint út sagt frábær og tók ég sérstaklega eftir því hversu mikið hún hefur að segja í þessari mynd. Endaatriðið er svo ekkert annað en snilld þar sem klassíska Bollywood senan kemur.

Rocky Horror Pictureshow. (1975) Þessi mynd er einstök. Myndin er frá 1975 um nýtrúlofað par sem er á leið sinni til gamals
kennara síns og lendir í óveðri. Þau staulast að einhverjum kastala þar sem enginn annar er Dr. Frank-N-Furter býr með þjónustufólki sínu. Þau lenda í miðri veislu þar sem fagnað er nýrri sköpun hans Rock Horror, fullkomna manninum sem hann bjó til. Góður söguþráður þar sem geimverur, transar og tónlist koma við sögu. Öll klikkunin á bak við karaterana og tónlistina er svo frábær og súr. Þetta show sem maður er kominn inní er engu líkt og ég get ekki annað en sungið með og hlegið.
Tim Curry er snilld í þessari mynd og á algjörlega senuna! Fáránlega fyndin fötin hans og stíllinn, hvernig hann gengur og bara talar. Leikarinn sem leikur Brad, Barry Bostwick, hef ég aldrei séð í annarri mynd en karakterinn er mjög góður, þessi stífa týpa sem kyssir ekki kærustuna og er lúmskt samkynhneigður en er forvitinn að vita hvað er að gerast í kastalanum, gefur eftir Doktornum og verður svalur í lokin. Verð samt að nefna innkomu Meatloaf sem er aðeins of nett! Eina var að hann hefði mátt lifa aðeins lengur.



Pulp Fiction. (1994) Enda þetta svo á einni klassík sem örugglega á heima á flestum listum yfir topp 10 eða 100 myndir. Hún er bara of svöl.
Átti í raun erfitt með að velja á milli mynda Tarantino myndanna Reservoir Dogs, Kill Bill, Sin City eða þessa en ég held að þessi standi uppúr. Get líka sagt með sönnu að ég hlakka til að sjá Inglorious Bastards. En Pulp Fiction er vel skrifað handrit sem fléttar margar sögur, hver annarri betri, saman í eina. Tónlistin er bara til að undirstrikað kúlið þótt persónurnar segja nóg. Hún hittir alltaf svo vel á þegar senurnar eru að klárast eins og í síðasta diner atriðinu.Samtölin eru fáránlega töff og yfirveguð sem gerir þau fyndin á sama tíma. Atriðið með samtalinu áður en John Travolta og Samuel L. Jackson fara inní íbúðina í byrjuninni er mjögfyndið og svalt sérstaklega þegar maður veit hvað þeir eru að fara gera, atriðið inní íbúðinni með vitnunina í biblíuna, dansinn hjá Umu og John og svo þegar gaurinn er skotinn í bílnum.
Það getur varla klikkað að myndin verði epísk þegar leikararnir eru svona góðir, svo sakar ekki að hafa góðan leikstjóra!